Kötü Bir Rüya

Saliha Çolak

Kötü bir rüya gördüm. Gerçi rüyanın kötü olduğuna da uyandığımda karar verdim. Rüyayı yaşarken, rüya yaşanılır mı bilmiyorum görülüyor da olabilir, onun kötü olduğuna karar vermiş değildim. Bu durum her rüya gördüğümde olan bir şey değil. Bazı rüyalarımın kötü olduğuna rüya beynimde dönerken karar veriyorum. Hatta bazen rüyanın içinde kendimi uyandırıyorum. Ah, ne çok rüya dedim. Birkaç saniyeliğine rüya demeyi kendime yasaklıyorum. Fakat rüya demezken bile rüya dememi ne yapacağım? En iyisi susayım.

Ayılmam on dakikayı buldu. Yatakta bir süre daha dönüp doğruldum. Bugün tatildi. İş de yoktu haliyle. Biyolojik saatim yüzünden saat dokuzda uyanmak zorunda kalmasaydım öğleye kadar uyumayı tercih ederdim. Artık çok geçti, uyanmıştım. Oturma odasının camını kapatmayı unuttuğumu fark etmem uzun sürmedi. Soğuk esen rüzgâr koridoru geçip yatak odamdan içeri süzüldü ve yorgana sarılı haldeki beni bile üşüttü. Camı açık unutmanın ne denli bir sorun olduğunu idrak edince yataktan apar topar fırlayarak camı kapatmak için koştum. Yatak odamdan tam çıkacakken sol ayağımın serçe parmağını kapıya çarptım. Birkaç saniyeliğine hayat durdu, dünyam karardı, gıkımı bile çıkaramadan ağzım öylece açık kaldı. Nihayet bir süre sonra yere yığılıp sadece “Aahh!” diyebildim. Bu sabah bana güneşi selamlatacak türden değildi anlaşılan.

Güneş demişken bir an havaya baktım ve sarı bulutları görünce selamlanacak bir güneşin olmadığını da fark ettim. Ardından bulutların neden sarı olduğunu, yere neden oturduğumu, nereye gittiğimi… Parmağım, rüzgar, eyvahh, pencere açık kaldı!

Koşarak oturma odasına geldiğimde tam tahmin ettiğim gibi bir manzarayla karşı karşıyaydım. Bütün toz içeri dolmuştu. Yetkililerin sabah akşam televizyondan yaptığı haberlerine, belediyemizin sürekli smsten uyarı vermesine rağmen penceremi açık unuttuğum için bütün toz rüzgârla içeri girmişti.

Nasıl sinirleneceğimi, evi nasıl temizleyeceğimi aynı anda düşünüyordum. Sürekli bulutlardan çamur yağması, rüzgârın toz toprak taşıması benim suçum muydu? Şimdi küresel ısınmacılar her bireyin zerre kadar da olsa bu iklim değişikliğinde bir rolü vardır, parfüm sıkma, araba kullanma falan diyecekler. Gerçi bunu kim diyebilir emin değilim, galiba zihnimde benimle çelişen bir aktivist var. Her neyse, evimin toz toprak içinde kalmasının sorumlusu illaki ben olacaksam bunun sebebi sadece daha yüksek maaşlı bir iş bulamadığım için zemin katta kalmam olabilir.

Yarım saatte tozun girdiği yerleri güzelce sildim. Yine de halı yeterince temiz hissettirmiyordu. Zaten halının neden bana bir şeyler hissettirme derdi olsun. Bugün bir çılgınlık yapıp halıyı güzelce yıkamak geldi içimden. Sonra hemen vazgeçtim. Bir şeyleri çok isteyip sonra onu yapacak enerjiyi kendinde bulamamanın kesin tıpta veya psikolojide bir adı vardır, ben bilmiyorum.

Camdan yani kapattığım camdan sokağı izledim bir süre. Yine çamur yağmaya başladı. İnsanlar kaçıyor çünkü hastalanmak istemiyorlar. Bu küresel çamur felaketi insanları hasta ediyor. Ben henüz hasta olmadım ve olmaktan biraz korkuyorum açıkçası. Yani kim korkmaz hasta olmaktan.

Hastalığı düşünürken aklıma ıhlamur geldi. Ihlamur içerek bütün virüsleri yok edeceğime inanıyorum çünkü. Kaçışan insanlardan gözümü alıp mutfağa geçtim. Bugün kahvaltıda ıhlamur demlemeliydim. Ihlamur demlenir mi acaba? Bu zamana kadar ıhlamuru kaynattığımı ama demlemediğimi fark ettim. Ben de bugün ne çok şey fark ediyorum.

Ihlamur içerken aklıma gördüğüm kötü rüya geldi. Birisi hakkındaydı. Eskiden tanıdığım birisi. Doğrusu ben onu hâlâ tanıyorum fakat onun şimdiki halini değil de eski yani en son bıraktığım halini tanıyorum. Tanımak zamanla süregelen bir şey mi acaba, yoksa tanıyoruz ve olup bitiyor mu? Bilmiyorum, zaten bu sorunun cevabının bağlama bir etkisi yoktu. Rüyam kötüyse neden ona kâbus demediğimi düşündüm. Her kötü rüya kâbus olmaya mahkum değil demekki. Rüyamı anlatmaktan vazgeçtim. Zaten ben genelde bir şeyleri çok ister sonra da vazgeçerim.

Fakat ıhlamur öyle değil, onu az önce demledim şimdi de yudumluyordum. Bazen de istikrarlı davranarak kendimi şaşırtmayı iyi biliyorum. Bunu düşünürken sesli gülmeye başladım. Çünkü az önceki cümlemi günlüğüme büyük bir olay gibi yazdığımı hayal ettim. “Sevgili günlük bugün ıhlamur demledim. Ya da kaynattım. Kaynatarak demledim. Kaynatmadan demleyemem. Önce ocağı yaktım sonra demledim, demlerken kaynadı.” Çıkamıyorum bu işin içinden, hay Allah günlük de yarım kaldı.

Ben gülerken belediyenin hoparlöründen sirenler çalmaya başladı. Sonra anons yapıldı. “Herkes sığınaklara insin! Acilen herkes sığınaklara insin! Kuvvetli bir fırtına yaklaşıyor!”

Sirenler ve anons nasıl aynı anda duyuluyordu bilmiyorum. Fakat bu anons bana inandırıcı gelmedi. Öncelikle sığınak yoktu. Acaba var da bunun bilgisi bende mi yok diye düşündüm. Olabilirdi. O zaman yine de benim için bir sığınak kavramı mevcut değildi. Zihnimde mevcut olmayan şey esasında yoktur o halde. Ben de düşünüyorsam varımdır. Bu felsefeyi yapmayı ıhlamurdan öğrendim.

Ihlamurumu alıp cama yöneldim. İnsanlar ellerinde eşyalar ve çantalarla hızlı adımlar atarak ilerliyorlardı. İnsanların iki anonsla böylesi hazırlık yapmış olması beni hayrete düşürdü. Ama beni daha çok hayrete düşüren şey ıhlamurumun bitmiş olmasıydı. Ne kadar çabuk içtiğime şaşırdım. Kalkıp tekrar ıhlamur koydum. Bakalım bu bardağı kaç dakikada bitirecektim. Önceki bardak gerçekten hızlı mı bitmişti yoksa zamanın göreceliği yüzünden ben hızlı olduğunu mu düşünüyordum emin olamadım. Bu pek önemli değil çünkü o bardağı çoktan içtim. Yani bardağı içmedim bardaktaki ıhlamuru içtim. Niye bugün kendimi çok düzeltiyorum?

Sirenler tekrar çaldı. Ben bir bardak ıhlamur daha içtim. Bir saat sonra sokakta kimsecikler kalmamıştı. Birkaç yaprağın rüzgârla dönmeye başlamasından başka bir şey yoktu sokakta. Karşı yoldaki manavın sığınağa giderken kepenkleri indirmesine hayret ettim. İnsanoğlu yine de sonlu hayattan elini eteğini öylece çekemiyor, ölüm haber verse de zamansız geliyordu.

Acaba sığınaktan kasıt çök kapan tutun muydu? Ama öyle olsa insanlar evlerinden neden çıksındı? Benim pek anlamlandıramadım bir şeyler dönüyordu fakat dediğim gibi anlamlandıramıyordum. Sokağa dönüp bakınca yerdeki yaprakların fazla hareketlendiğini fark ettim. Ve yavaşça yükseliyorlardı. Sonra biraz daha geriye baktığımda kahverengi bir toz bulutunun yaprakları içine alarak yaklaştığını gördüm.

Kötü bir rüya gördüğümden bahsetmiştim değil mi? Umarım hâlâ o rüyanın içindeyimdir.