Resim İçre Resim

Büşra Baysal

Tekin'in gözleri sitemle doluydu. Onu elinin tersiyle iten, umursamayan, yok sayan herkese ve hayata karşı sitemliydi. İstediği bir şeyi oldurabilmek için bataklıkları, onu boğmaya çalışan sarmaşıkları, peşinden koşan karanlık silüetleri ve daha nicesini yenmek zorundaydı. Ulaştığında bile hiçbiri dilediği gibi kolay olmuyordu. Bu sefer zorluklar seviye atlayıp şekil değiştiriyor yine üzerine üzerine geliyordu. Artık bir şeyi ısrarla istemeye de çekiniyordu. Oysaki yalnızca olması için değil hayırlısıyla ve kolaylıkla olması için de ısrarcıydı. Bu sefer de binbir zorlukla yazdığı öykü kitabı hiçbir yayınevi tarafından kabul görmüyordu. Hepsi ağız birliği etmiş gibi öykülerinin fazla karamsar olduğunu, içe işlemediğini, belli bir hikâyesinin bulunmadığını söylüyordu. Evet yazıyla ilgilendiği belliydi ama kitabının çıkması için daha kırk fırın ekmek yemeliydi. Bari öykülerden en beğendiklerimi dergilere göndereyim hiç olmazsa oralarda yayımlansın diye düşündü. Ama dergiler de benzer gerekçelerle öykülerini yayımlamadı.

*****

Tekin'in gözleri, televizyondan açtığı fon müziğinin kapak resmine odaklanmıştı. Karanlıktı. Ay, bulutların kollarından sıyrılıp parlak ve gönül çelen aksini nehre yansıtmıştı. Nehrin sol yanında ağaçlı bir yürüyüş yolu vardı. Nehrin üzerindeki köprünün bitiminde görkemli ve iki büyük kulesi olan kilise yer almaktaydı. Nehirde ise atlılar ilerliyordu. Çalan piyano müziği bugün harap olan sinirlerini iyiden iyiye yatıştırmıştı. Gözleri ağırlaşmış, nefes alış verişi yavaşlamıştı. Son bir kez resmi inceledi ve daha fazla dayanamayarak gözlerini kapattı.

Çok geçmemişti ki silah sesiyle irkilerek uyandı. Yatağında değildi. Hatta ortada bir yatak bile yoktu. Yerde uzanıyordu. Önündeki ağacın yaprakları hışırdıyordu. Anlamadığı bir dilde birileri yüksek sesle bir şeyler konuşuyordu. Kavga ediyor gibiydiler. Neler olduğuna anlam veremiyordu. Olduğu yerden kalktı, ağaçları geçti. Onu bir nehir karşıladı. Şöyle bir etrafına göz gezdirince buranın televizyonda açtığı fon müziğinin kapak resmindeki yer olduğunu fark etti. En son bunu inceleyerek uyuya kalmış olsa gerekti. Bilinçaltında buraya çok gelmeyi istemişti demek ki. Biraz daha ilerleyince bağrışan adamları gördü. Adamlar, atın üzerindeydi, ellerinde tabancalar vardı. Nasıl olsa rüyadayım diye çekinmeden tabancalı adamların arasına daldı.

- Birbirinizle ne alıp veremediğiniz var beyler?

Adamlar kim bu der gibi bir süre şaşkın şaşkın birbirlerine baktı. En öndeki adam hiddetle atından indi, Tekin'i kolundan tuttu ve sert anlaşılmaz sözcüklerle konuşmaya başladı. Tekin, Almanca konuştuklarını anlamıştı anlamasına da iki üç kelimeden fazla Almanca bilmiyordu.

- Ya siz gelip benim rüyama girin bir de Türkçe yerine Almanca konuşun. Te Allah'ım. Neyse neyse ich bin Tekin gerisini siz bulun ha ha.

Adamlar, onu anlamasa da böyle salakça gülüşünden onlarla alay ettiğini tahmin etmişlerdi. Adam, Tekin'e okkalı bir tokat attı. Tekin, bir iki sendeledikten sonra dengesini kaybedip nehre düştü. Neyse ki bulundukları yer sığdı. Adam, onu saçlarından tutup kaldırdı. Tekin'in canı inanılmaz yanmıştı. Bu nasıl bir rüyaydı? Bari rüyalarında biraz huzura kavuşsundu? Resimdeki o yerin çok huzurlu olduğunu düşünmüş, yatmadan önce orada olmayı dilemişti. Evet, tüm dilekleri gibi bu da istemediği şekilde gerçekleşmişti. Dengesini sağladıktan sonra o da adama bir yumruk salladı. Yumruk adamın burnuna gelmişti ve burnundan oluk oluk kanlar akıyordu.

- Yaa ne oldu, benim rüyamda bana ahkâm mı kesiyorsun beyzadem?

Adam, daha da öfkenlenmişti. Var gücüyle, Tekin'e girişti. Tekin, kendini korumaya çalışıyordu ama adam izbandut gibiydi. Tekin de boş değildi hani. Rüyada da olsa yıllardır spor salonunda döktüğü terlerin, geniş pazularının hakkını vermeliydi. Adamın birkaç yumruğunu bileğiyle savuşturdu. Bu sırada diğer atlılar, kavgaya karışmıyor, izliyordu. İki adam dövüşürken araya girmenin gereği yoktu.

Adam, Tekin'in pes etmeyeceğini fark edince silahını ona doğrulttu.

- Boşuna dememiş Köroğlu: Silah çıktı mertlik bozuldu.

Adam, söyleneni anlamadığı için cümledeki hakareti fark etmedi. Hoş anlasa da pek umursayacağa benzemiyordu. Heybesinden çıkardığı iple Tekin'in ellerini sıkıca bağladı ve onu sürüklemeye başladı. Diğer atlılar da onu takip etti. Tekin var gücüyle bağırıyordu:

- Bırakın beni lannn!

Adam, hiç oralı değildi. Tekin; küfürler, hakaretler savunuyordu ama nafile. Sürüklendikçe bilekleri kopacak gibi ağrıyordu. Nehrin içinde batıp batıp çıkıyordu. Üstü başı hem ıslanmıştı hem de çamura bulanmıştı. Keşke uyansaydı.

On on beş dakika sonra adamlar yıkık dökük bir barakanın önünde durdular. Tekin'i çeken adam hariç diğerleri dışaradıydı. Atlarla ilgileniyorlardı. Adam, onu bir sandalyeye iyice bağladı. Dışarıdakiler Hans diye bağırınca adam da onların yanına gitti. Hararetli bir şekilde konuşmaya başladılar. O sırada Tekin, etrafı incelemeye başladı. Tahtadan bir masa, birkaç iskemle, sağ köşede eski tip şömine, önünde birkaç kap kaçak, duvarda buranın yoksul görünümüyle hiç örtüşmeyen bir tablo.

Tabloda, kırk yaşlarında masada oturmuş bir adam vardı. Önündeki daktiloya bir şeyler yazıyordu. Bulunduğu odanın penceresinden gözüktüğü kadarıyla dışarıda epey kar vardı. Şöminedeki odunlar yanmaktaydı. Taner, tabloyu incelerken yağmur yağmaya başladı. Epey yorulmuş ve yıpranmıştı. Yağmurun sesi her zaman onu rahatlatır, uykusunu getirirdi. Bu sefer de öyle oldu. Tabloya bakarken gözleri kapandı.

Taner, hışımla basılan daktilo seslerine uyandı. Gözlerini açmadan bir süre etrafı dinledi. Çünkü aklına gelenin başına geleceğinden korkuyordu. Yanan odunların çatırtısı, dışarıdan gelen fırtınanın uğultulusu… Daha fazla dinlemesine gerek yoktu. Gözlerini açtı, kalktı. Bir kanepenin üzerindeydi, karşısında tablodaki adam vardı. Usulca adamın yanına gitti, bir süre yandan adamı izledi. Adam, yazmaya öylesine dalmıştı ki Taner'i hiç fark etmedi.

Taner, rüya içinde rüya gördüğüne tüm varlığıyla inanmak istedi. Çünkü bu olanlar olağan şeyler değildi. Adamın onu fark edeceği yoktu. O konuştu:

- Merhaba beyefendi, her şey bu kadar eski gözükmese rüyamda gelecekteki hâlimi gördüğümü zannederdim. Siz de benim gibi yazar mısınız yoksa?

Adam, şaşırarak yanına döndü. Bu adamı daha önce hiç görmemişti ve dediklerinden hiçbir şey anlamıyordu. O da konuşmaya başladı. Tekin de onun dediklerini anlamıyordu. Rusça konuşuyordu büyük ihtimalle. Bu adamı gözü bir yerden ısırıyor gibiydi. Evet evet, bu Dostoyevski'ydi. Tekin, heyecanlanmıştı. Dostoyevski diye bağırdı.

- Da, eta ya. Kto vı?

- Ahh şu an Rusça bilmeyi o kadar isterdim ki. Yalnızca da'nın evet olduğunu biliyorum. Demek gerçekten sizsiniz.

Taner birden ona sarılınca Dostoyevski ne olduğunu şaşırdı. Taner'i itti. Öfkeyle bir şeyler söylemeye başladı. Sesler yükselince odanın kapısı açıldı ve hâlinden uşak olduğu anlaşılan biri içeri girdi. Dostoyevski bu sefer uşağına kızmaya başladı. Uşak bir iki itiraz edecek oldu. Sonra Tekin'i kolundan tutup çekmeye başladı, onu çabucak kapı dışarı etti. Tekin şimdi çetin Petersburg kışında üstünde yazlık kıyafetleriyle kalakalmıştı.

- Vay be, seni hiç böyle bilmezdim Dosto Bey! Bari palto falan verseydiniz.

Tekin, söylene söylene kalın karların içinde yürümeye başladı. Tir tir titriyordu. Yoksa başına gelenleri rüya zannetmekle hata mı yapıyordu? Resimleri inceleyip uyuyor ve o resmin içinde uyanıyordu. Bu nasıl olabilirdi? Rüya olsaydı çoktan uyanması gerekti. Gitgide havsalası karışıyordu. Soğuğa ve yorgunluğa daha fazla dayamadan olduğu yerde bayıldı. Onu gören esnaf hemen başına toplandı. Onu öte beri satan bir dükkâna taşıdılar. Üstüne ne bulurlarsa örttüler. Eline yüzüne ılık su çarptılar, on dakika kadar sonra Taner uyandı. Esnaf, ona bir şeyler sormaya başladı.

- Ahh abilerim, ne ben sizi anlarım ne siz beni.

Taner, konuşunca onun yabancı olduğunu anladılar. Yine de onu o hâlde bırakmadılar. Yiyecek bir şeyler verdiler. Taner toparlanmıştı. Dükkâna şöyle bir göz gezdirirken duvarda bir tablo gördü. Tabloyu incelemeye koyuldu. Hırçın dalgaların üzerinde sallanan bir yelkenli vardı. Güneş alçalmıştı,gökyüzü kızıla bürünmüştü. Taner, tabloya uzun uzun baktı ama bir şey olmadı. Çünkü uyumamıştı. Dükkan sahibi Taner'in gidecek yeri olmadığını anlayınca onu evine götürdü. Yaşlı ve babacan adamın iyi kalbi, bu yabancının soğuktan ölmesine dayanamazdı. Taner, yaşlı adamın elini öperek ona teşekkür ettiğini anlatmaya çalıştı. Ev küçük ve düzenliydi. Yaşlı adam ve oğlu birlikte yaşıyorlardı. Taner'e yatak hazırladılar. Uzandı. Yorgun, bitkin ve çaresizdi. Evini, o memnun olmadığı hayatını özlemişti. Zihniyle boğuşurken gözü karşı duvarındaki tabloya ilişti. Dükkândakiyle aynıydı. Gözleri kapandı.

Bu sefer de bağırışlara uyandı. Kamaradaydı. Yoğun bir şekilde sallanıyordu. Ayağa zar zor kalktı. Kamaradan çıktı, merdivenleri tırmandı ve güverteye geldi. İnsanlar, telaş içindeydi. Dinmek bilmeyen fırtına adeta gemiyle güreşiyordu. Koşan adamlardan biri ona çarptı, Taner yere düştü. Adam:

- Affedersin kardeş, iyisin ya?

Adam, onu elinden tutup kaldırdırırken Taner neredeyse sevinçten ağlayacaktı. Türksün! Ahhh Allah'ım şükür!

- Osmanlı yelkenlisindesin kardeş, kiminle karşılaşmayı bekliyordun? Sahi seni yeni görüyorum. Neyse neyse önce şu gemiyi kurtaralım sonra konuşuruz.

Herkes gemi su almasın diye uğraşıyordu. Taner ise köşede bir yandan sevinç bir yandan korkuyla olanları izliyordu. Fırtına hafifletme başladı. Yarım saat kadar sonra tamamıyla duruldu. Taner'e çarpan adam onun yanına geldi:

- Şimdi söyle bakayım, seni niye yeni görüyorum.

Taner, başından geçenleri anlatsa da adam ona inanmazdı. Hatta meczup olduğunu düşünürdü.

- Kamaramda hasta yatıyordum, sallantılara uyanınca zihnim bulandı.

Yelkenli, bir gün sonra Osmanlı'ya vardı. Taner, yolda iyice düşünmüştü. Resimlere bakarken uyursa o resmin içinde uyanıyordu. O zaman acilen kendi odasının tablosunu yaptırmalıydı. Kendine bunu yapana kadar başka resme bakıp uyumayı yasakladı. Herhangi bir resim görürse ona bir daha bakmayacaktı. Hele hele onun karşısında uyuyakalmayacaktı. Zor da olsa dilini anladıkları bir yerde uyanmayı başarmıştı. Kendi odasının tablosunu çizdirmek için bir ressam bulmalıydı. Gemideki o adamla arkadaş olmuştu. Ona, ressam birini tanıyıp tanımadığını sordu. Evet, adamın ressam bir tanıdığı vardı. Cüzi bir miktara ona istediği resmi çizebilirdi. Ama Taner'in burada geçecek parası yoktu. Adama bunu söyledi.

- Kardeş, gemilere eşya taşırım dersen benim yanımda dilediğin kadar çalışabilirsin. Hem yalnız kalıyorum, kalacak yerin yoksa yanımda kalabilirsin.

Taner, bu teklifleri memnuniyetle kabul etti. Bir iki hafta çalıştı, yeterli parayı kazanınca doğrudan ressamın yanına gitti. Odasını ona en ince ayrıntısına kadar anlattı. Söylediklerinde hiçbir değişiklik yapmamasının çok önemli olduğunu söyledi. Resim bitene kadar da oradan ayrılmadı. Sabaha karşı resim bitti, Taner'in yeterince uykusu vardı. Resmi uzun uzun inceledi ve gözleri kapandı.

Zil öyle bir çalıyordu ki Taner ne olduğunu anlamadan yataktan sıçradı. Etrafa baktı, odasındaydı. Derin bir oh çekti. Olduğu yerde sevinç çığlıkları atmaya başladı. Zil hâlâ çalıyordu. Kapıyı açtı, kız arkadaşı Ayça karşısındaydı.

- Kaç gündür neredesin sen Taner? Telefonlarıma niye cevap vermiyorsun? Nasıl endişelendim.

- Sakin ol canım, yeni öykü yazıyordum. Birkaç gündür ona dalmışım. Sen memleketten ne ara döndün?

- Yeni döndüm. Arkadaşlarına ulaştım, Rıza'da yedek anahtar varmış gelip baktı ama evde yoktun. Kaç gündür yokladı, sana hiçbir şekilde ulaşamayınca polise haber verdik. Ben de apar topar döndüm. Bir daha eve uğrayayım dedim. Belki gelmişsindir diye. Bu kadar zamandır neredeydin?

- Öykü için araştırma yapıyordum. Orada burada kaldım. Telefona bakmayı da unutmuşum.

- Böyle saçmalık mı olur? Başına bir şey geldi zannettik.

Taner'in başına çok şey gelmişti gelmesine ama bunlara kimse inanmazdı. O yüzden Ayça’yı, arkadaşlarını ve ailesini bir şekilde ikna etti. Sonra ise etrafındaki tüm resimleri ortadan kaldırarak başına gelenleri çabucak öyküleştirmeye başladı. Bir iki gün sonra öyküyü tekrar inceleyip dergiye gönderdi. Bir hafta sonra dergiden cevap olarak e posta gelmişti.

Merhaba Taner Bey. Öykünüzü okuduk maalesef yayımlayamayacağız. Evet fantastik ve sürükleyici bir kurgu. Ama öykünüzün hikâyesi yok. Biz daha gerçek ve daha insanlıkla ilgili öyküleri tercih ediyoruz. Başka öykülerde görüşmek üzere.