Rav Rav

Hacer Çiftçi

Geçen gün kedim öldü. Daha önce insanların öldüğüne çok şahit olmuştum ama hiç bir kedinin ölümüne şahit olmamıştım. Kedilerin ölme ihtimali aklıma gelmediği gibi ölümün insanlardan başka canlılar için de yazılmış olduğuna aklım ermemişti. Ne yapacağımı bilmiyordum, uzunca ağladım başında. Sonra annem geldi, “Bir yere gömelim kokmasın.” dedi. Bir kedi ölünce de gömülüyormuş demek ki. Dua okumalı mıydık arkasından, komşular gelecek miydi bilmiyordum. Babaannem öldüğünde, sandığından bir kefen çıkarmışlardı. Sandıkta başka kefen var mı diye sordum, güldürler bana. Sonra babam sarı bir torba getirdi. Kedimi torbaya çöp poşetine koyar gibi koyup torbanın ağzını da sıkıca bağladı. Gömmeye gerek olmadığını, ıssız bir yol kenarına bırakacağını söyleyip gitti.

Duvardaki saat durmuş, eve tamirci geldi. Saatin arkasını söktü, yeni bir pil taktı ve gitti. Saat çalışmaya başladı. Tik tak. Tik tak… Saat sesi oldum olası sinirlerimi bozmuştur. O yüzden ne kol saati ne duvar saati kullanırım. Saatin pilini çıkardım. 04.40’ı gösteriyordu saat. Öylece kaldı. Annem de saati alıp kilere kaldırdı. Zafer kazanan bir komutan edasyla odama geçtim.

Annemin altın günü var. Dünden beri temizlik yapıyoruz. Perdeler yıkandı, halılar, koltuklar, duvarlar, camlar silindi. Annem limonlu kek yaptı.

Malzemeler:

Üç yumurta

İki buçuk su bardağı un

Bir çardağı süt, bir çay bardağı su

Bir limonun suyu ve kabuklarının rendesi

Bir su bardağı şeker

Bir paket kabartma tozu, bir paket vanilya

Bir su bardağı sıvıyağ

Annem yumurtaları köpük köpük olana kadar çırptı sonra şekeri ekleyip yeniden çırptı. Sütü, suyu, sıvıyağı kattı tekrar çırptı. Limon suyu ve rendesini koydu, unu vanilyayı ve kabartma tozunu eleyip kattı. Çırpmadan karıştırdı. Yüz seksen derecede ısınmış fırına koydu yirmi dakika kadar pişirdi. Normalde çok güzel olan kek, kabarmadı. Annem, söylene söylene tekrar kek yapmaya kalktı ama yumurta kalmamıştı, beni markete yumurta almaya gönderdi. Bir de tek tek paketlenmiş ıslak mendil istedi. Şimdi ev oturmalarında bunlar kullanılıyormuş, aman eksik kalmayalım.

Komşumuz Neriman teyze geldi. Ablama görücü gelecekmiş, oğlanı öve öve bitiremedi. Ziraat mühendisiymiş oğlan. Babasının büyük bir bahçesi varmış, hep birlikte orayı ekip biçip, yöresel ürünler satıyorlarmış. Oğlan bu işin başındaymış. “Sabah ezanıyla işe gider, akşama kadar çalışır. İnstagramda videolar paylaşır, annesiyle babasıyla iyi kazanırlar. Aile şirketi gibi düşün. Zaten üç katlı evleri var, kızları oğlanları hep beraber oturuyorlar. Çocukları beraber büyütüyorlar. Hepsi okumuş, görmüş geçirmiş insanlar, kızının bir eli yağda bir eli balda olur.” dedi. Ablam hemşirelik okudu, atanamadı. Atansaydı yanında çalıştığı doktorlardan biriyle evlenebilirdi. Annem öyle umut ediyordu ama olmadı. Özel hastaneden iş teklifi aldı ama asgari ücret veriyorlarmış. Hastane de uzak olduğu için ev tutması gerekiyordu, kabul etmedi. Öyle, evde bunalımlı bunalımlı geziyor. Evlenirse en azından tarlada bahçede vakit geçirir, ona da hareket olurdu belki.

Pazartesi günü finaller başlıyor. Sınavlardan biri için bir ay önceden makale ödevi verdi hoca. Çarşambaya kadar bitmesi gerekiyor ödevin. Yapay zekaya yaptırdım ödevi. Kaynakçaya kadar yazdı verdi bana. Cümlelerde biraz değişiklik yapayım da hoca anlamasın. İnkılap tarihi sınavının soruları her yıl aynı oluyormuş ama nasıl oluyorsa bu sınavdan kalanlar var. O yüzden makale yazmak yerine ona çalışmam lazım.

Kedim bugün hastalandı. Veterinere götürdük serum taktılar. Bir hafta boyunca iğne olacak dedi doktor. Gözünde enfeksiyon varmış, onun için de damla verdi. Tırnakları kesilirken huysuzlandı, elimi çizdi. Babamın dediği gibi belki de onun yeri sokaklardır. Evde kendini hapis gibi hissediyordur. Eve dönerken tavuk etli mama aldım ona. Kum da aldım. Kedi bakmak çok masraflı. Sokaktan bulup getirdiğimde babam çok kızmıştı. Sonra sonra sevmeye başladı. Babam televizyon izlerken gidip karnına oturuyor. Babam çok gülüyor ama arada patileriyle tokatladığı oluyor babamı. O zaman “Eşşoğlueşşek seni!” deyip kucağından fırlatıyor kediyi. Kedi oğlu kedi halbuki. Geçen gün kediyi kısırlaştırmak için randevu aldım, ameliyat çok pahalı diye babam kabul etmedi, randevuyu iptal ettirdim. Çiftleşme zamanı geldiği için kızgın bu aralar. Babam haklı, bir kediyi evde beslemek istediğimiz için neden kısırlaştırıyoruz? Etçil hayvanı mamayla besliyoruz, çiftleşme zamanı geldiğinde huysuzluk yapıp da huzurumuzu kaçırmasın diye kısırlaştırıyoruz, sokak sokak gezmesi gereken hayvanı üç oda bir mutfaklı eve hapsedip, tüyleri evi kirletmesin diye tıraş ediyoruz. Tuvaletini yapacağı kumu kokulu alıyoruz, halbuki kediler koku sevmiyor. Pencereden dışarıyı izlerken arada bir çıkmak için hamle yapıyor. Bıraksak büyük ihtimalle geri dönmeyecek. Nejla teyzenin kedisi öyle yaptı. Doğup büyüdüğü evi arkasına bakmadan terk etti. Geçen gün eve gelirken sokakta gördüm onu, yanında arkadaşları vardı, yuvarlanıp duruyorlardı ve bence çok mutluydular. Bir araba çarpabilir, sokakta insanlardan zarar görebilir ama kediler bu riskleri göze alarak evlerini terk ediyorlar. Demek ki sokakta ölmek onlar için daha kabul edilebilir. Belki de kedimi ait olduğu yere gitmesi için serbest bırakmalıyım. Dönerse benimdir, dönmezse zaten hiç benim olmamıştır. Şimdiki gençler bu sözü de bilmez. Anca rav rav, hav hav…