Ona kalsa doğmazdı. Hemşire yukarıdan itti annesi tüm gücüyle itti zorla getirdiler. Doğdu. Ağlamadı. Pek inat. Niyeti yok yaşamaya. Üç vurdular beş vurdular yine de bana mısın demedi. Ağlamayı katiyen reddetti. Baktılar olacağı yok doktor aldı suya daldırdı. Boğulmanın şokuyla ağladı. Zorla var edildiği dünyada dayatılanı kabul etmediği an yok edilmekle tehdit edildi. Zihni bu tehdidi hiç unutmadı. Öfkesi kendisinden önce bilinç buldu.
Adını Fadime koydular. Ebesinin adı. Fadime kalabalık bir ailede yutularak büyüdü. Yutulmamak için hep bağırdı. Aksi oldu. Kaşları çatık, dişleri sıkı, omuzları gergindi. Her daim nizah çıkarırdı. Uyumlu olanı uydururlardı. İşlerine geldiğinde altın tutasın canları sıkıldı mı kör olasın. Fadimenin öfkesi kendisinden önce büyüdü. Kendisinden önce yürüdü koştu. Adı deliye çıktı. Fadime en azından köyde doğmadı. Köyde deli deseler eyvahlar ola Fadime öyle olurdu.
Dedesi, sülalenin ağası. Köyün ağası olan babası ile aralarında nizah koptu. Köyden horantasını alıp şehre vardı. Dedesi zeki adamdı. Ticaretten çok iyi anlardı. Çok kazandı çok kaybetti. Çok zengin oldular. Dedesi görünüşe önem veren bir adamdı. İtibar muhimdi. Birlikte dirlik vardır derdi. Aile şehirli oldu. Zenginledi. Anası babası köy görmedi bilmedi. Fadime de bilmedi. Horanta kalabalıktı. Dede modern bir adam olsa da ağa çocuğuydu nihayetinde. Oğulları kızları gelinleri torunları herkesin sağlık karnesi kimlikleri dedenin evi olan aşağı evde dedenin kilitli kasasında dururdu.
Dedesi, Fadimeyi de okula yazdırdı. Herkesi her şeyi yönetti. Kim hangi okula gidecek, hangi mesleği yapacak, kiminle evlenecek, nereden ev eşya alacak, nerede doktora gidip ameliyat olacak her şeye o karar verdi. Fadime sevmezdi. Hep nizah çıkarırdı. Çoğunda da kazanır dedesini küstürürdü. Dershaneye gidecek dedesini yazdırdığını sevmedi kavga çıkardı. İstediğine gitti. Sonuçlar açıklandı liseye gidecek günlerce tartıştılar. Dedesi sağlık lisesi istedi Fadime asla istemedi. Zorla yazıldı. En üstede olmayacağı net olan iyi bir anadolu lisesi yazıldı. Dede kaderi yenemedi o ilk tercih geldi. Dede yine küstü. Ama vazgeçmedi. Bu sefer kardeşini o sağlık lisesine yolladı. Ama Fadimeyle uzun süre konuşmadı. Fadime içten içe kırıldı.
Her şeyin bir karşılığı vardı. Fadimenin anasının babasının suçları da Fadimeye kesildi. Fadime sülaleden aforoz edildi. İni vardı Fadimenin. Fadime ininden çıkmazdı. Öyle derlerdi. Fadime o ini sahiplendi. Kendini korudu. Fadime ne kadar nizahlı da olsa sülalesini severdi. Bu aforoz ona ağır geldi. Neydi bu kadar kusurlu yapan onu? Karşı çıkması bir sesi olması mıydı? Kendine ait bir hayat istemesi miydi? Bu soru hayatı boyunca hep karşısına çıkacaktı. Otuzuna kadar dank etmedi. Otuzuna geldiğinde anladı. Suç hep en başından beri onunlaydı.
İnine saklandıkça saklandı. İninde kendini buldu. İni iç içe yedi indi. Her zorlukta bir in daha içeri giderdi. Dışarıdan uzaklaştıkça uzaklaştı. Her inde başka bir alem buldu. Çok okudu yazdı. Kavga etti sevdi. Yaşadı. Allah ona merhamet etti. Bu inlerde karşısına iyi hocalar iyi dostlar çıkardı. O, ine ilk girdiğinde neydi? Bilmiyordu. Kimdi sahi? Birilerinin evladıydı, torunuydu, ablasıydı, yeğeniydi, kuzeniydi, eşiydi belki de… O, her sıfatla daha da derinlere kaçıyordu. O, hep birilerinin bir şeysiydi.
Yıllar yılları kovaladı içinde taşıdığı geçmişi ardından onu kovaladı. Kaçtıkça kaçtı. Her şeyin bir sonu vardı. Düğüm sonsuza kadar atanın elinde durmazdı. İnin sonuna geldiğinde orada cinleri buldu. Dedesi hep anlatırdı. Cinlerin dedesi ile garip bir ilişkisi vardı. Dedesinin yakasını bir türlü bırakmadılardı. Koyunlarla gelip dedesini aldılardı. Hatırladı. Biraz daha kaçmak istedi ama kaçamadı. Bu cinler çok zekiydi. Yaşlıydı. Yıllardır orada oturmuş inin efendisi bellemişlerdi kendilerini. Ruhu ateşten olmayanı hor görürlerdi. Onun öfkesi ateştendi lakin ruhu merhamettendi. Bu cinlerle anlaşabileceğini umdu. Dedesi sonunda yakalansa da yıllarca kaçmayı başardı. O da kaçabilirdi. Beş cin ve bir de goblin vardı. Cinlerden biri gençti. Tam ortadaydı. Diğer cinlerin ikisi bir köşede diğer ikisi bir köşedeydi. Birbirleri ile konuşmadıkları belliydi. Goblinse pek çirkin uyuz bir şeydi. Üstelik kendini cin sananlardandı.
İlk goblin lütfetti konuştu. Cinlere yapışmasını iyi hizmet etmesini söyledi. Ancak öyle bu inde kalabilirdi. Bu ine gelmek için çok çabaladı. Elbette kalması lazımdı. Geriye dönebilecek tek şey cesediydi. Büyük cinleri memnun etmek için çok çabaladı. Ama birini memnun etse diğer taraftaki cinler tavır aldı. Goblinse tam bir düzenbaz çıktı. Gelenin gidenin ayağını kaydırdı. Büyük cinler ruhu ateşten olmayanı kabul etmezdi. Öfkesi ateştendi.Öfkesindeki ateşle eğlendiler. Büyük cinlerden bir taraf bir gün ona uzun bir konuşma yaptı. Konuşmanın sonunda “Sen senin ailen ve onların ailesi gelenekten ibaretsiniz” dedi. Anladı. Senin iraden ve aklın yok dedi. O gün kafasına vurarak ağladı. Bu örtünün altında bir akıl var dedi. Ama duyan olmadı. Çünkü o mağdur olarak nitelendirilmeyi kibrine yediremedi. Aynı cin bir başka vakit ona dedi ki zincirlerini kıran kadınlara çalışmalısın dedi. İki taraf içinde zincirler çok farklı anlamlara geldi. O zincirleri kucakladı. Öfkesi daha da ateşlendi. O zincirlerle boğmak istedi herkesi her şeyi. Diğer cinlerinde pek farkı yoktu. O cinlerden en korkutucusu bir gün adının anlamını sordu. Sahi adı neydi? Fadime. Anlamını söyledi cine. Cin içindeki öfkeyi kustu. Arap adıymış. Düşündü Fadime cinin adı da Arap adı.
Fadime anladı. Suç her şeydi. Kadın olmasıydı. Kültürüydü. İnancıydı. Fadimenin insan olmasıydı. Woolf bir oda derken Fadime bir hayat istedi. Fadime adını hatırladı. Fadime insan oldu. Fadime öfkesini inde bırakıp dışarı çıktı. Ne demişti Fadime cesedim döner. Bir ceset döndü. İçinde sadece öfke var sandı. Öfkenin ateşinden merhametinin ışığını hiç görmedi. Öfkesini bırakınca uzunca süre içine küstü. Cesedi sürükledi. Sonra Allah ona merhamet etti. Fadime içindeki merhametin ışığını gördü. Fadime kendine merhamet etti. Fadime insandı. Fadime kadındı. Fadime inançlıydı. Fadime özgürlükçüydü. Fadime fedakar değildi. Fadime kimseyle hayatını paylaşmak istemedi kendine ait bir hayat istedi.