Harrington malikânesi bir zamanlar kuzey topraklarının en görkemli yapılarından biriydi. Şimdi ise rüzgârın uğultusu taş koridorlarda yankılanıyor, çatının bazı bölümlerinden yağmur sızıyordu. Duvarlarda asılı armalar solmuştu ama üzerlerindeki söz hâlâ okunabiliyordu: Onur servetten önce gelir. Jon Harrington bu sözle büyümüştü. Ama gerçek hayat daha acımasızdı. Ailesi kuşaklar boyunca yanlış yatırımlar, kaybedilen davalar ve kötü şans yüzünden neredeyse tüm varlığını yitirmişti. Resmî kayıtlarda hâlâ “Lord Harrington” olarak geçiyordu ama gerçekte fakir bir toprak sahibinden farkı yoktu. Malikânenin çevresinde kalan küçük arazi parçasında birkaç at ve bir sürü keçiyle yaşamını sürdürüyordu. Yirmili yaşlarının başındaydı ve içinde yanan tek bir düşünce vardı: Harrington adını yeniden ayağa kaldırmak. Bölgedeki büyük turnuva onun için bir fırsattı. Büyük lordların gözü önünde dövüşmek, kendini göstermek… Kazanmasa bile güçlü bir ailenin himayesine girebilirdi. Bu da para, koruma ve itibar demekti.Ama turnuvaya katılmak için iyi bir zırh gerekiyordu. Metal zırh pahalıydı. Jon’un sahip olduğu tek değerli şey ise keçileriydi. Onları satmaya karar verdi.Keçileri satın alan yaşlı tüccar beklediğinden daha fazla para verdi. Jon şaşırdı ama kabul etti. O parayla sağlam, ikinci el bir zırh aldı. Metal plakalar eskiydi ama dengeliydi. Omuz kısmında silinmiş bir arma izi vardı; belli ki geçmişte önemli birine ait olmuştu.
Turnuva günü geldiğinde Jon’un kalbi hızla atıyordu. Arenanın etrafı ipek elbiseler giymiş soylularla, parlak zırhlı şövalyelerle doluydu. Kendi zırhı onlarınki kadar gösterişli değildi ama sağlamdı. Atına bindiğinde içindeki şüphe yerini kararlılığa bıraktı.İlk müsabakayı kazandı. İkinci turda zorlandı ama ayakta kaldı. Üçüncü turda ise deneyimli bir şövalyeye yenildi. Yere düştüğünde nefesi kesildi, metal zırhın ağırlığı göğsünü eziyordu. Ama ayağa kalktığında tribünlerden gelen alkışı duydu. İnsanlar onun cesaretini görmüştü. Tam arenadan çıkarken bir kargaşa başladı. Genç bir kadın atından düşmüş, ürkmüş bir savaş atı kontrolsüz şekilde koşmaya başlamıştı. Hizmetkârlar bağırıyor, kimse hayvana yaklaşamıyordu. At kalabalığa doğru yönelmişti; ezilen insanlar olabilirdi. Jon bir an bile düşünmedi. Zaten zırhlıydı, atı yanındaydı. Dizginleri çekip hızla ata bindi. Mahmuz vurdu. Atı ileri fırladı. Kaçan atın yanına yaklaştı, bedenini ileri atıp dizgine uzandı. İlk denemede tutamadı. İkinci hamlede yakaladı. İki at yan yana sürüklenirken metal plakalar çarpıştı, kıvılcımlar çıktı. Sonunda Jon dizgini sertçe çekti. Kaçan at yavaşladı, durdu. Kalabalık alkışla patladı. Genç kadın yerden kalkmıştı. Üzerinde zümrüt yeşili bir elbise vardı. Gözleri griydi ve Jon’a dikkatle bakıyordu.
“Hayatımı kurtardınız,” dedi.
Jon başını eğdi. “Görevimdi hanımefendi.”
“Adınız?”
“Jon Harrington.”
Kadının yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi ama bir şey söylemedi. Sadece: “Bu akşam dedemin çadırına gelin,” dedi. “Sizinle konuşmak isteyecek.”
Akşam olduğunda Jon çağrıldığı yere gitti. Büyük bir lord çadırıydı; muhafızlar, sancaklar, hizmetkârlar… İçeri girdiğinde yaşlı ama heybetli bir adam onu karşıladı. Yanında kurtardığı kadın duruyordu.
“Demek sen Harrington torunusun,” dedi yaşlı adam.
Jon şaşırdı. “Ailemi tanıyor musunuz efendim?”
Yaşlı adam gülümsedi. “Büyükbaban Thomas Harrington ile yıllarca aynı safta savaştık. Hayatımı iki kez kurtardı. Sonra yollarımız ayrıldı. Ailenizin zor günler geçirdiğini duydum ama seni hiç görmemiştim.”
Jon’un kalbi sıkıştı. Büyükbabası onun çocukluk kahramanıydı.
Yaşlı lord devam etti:
“Bugün torunumun hayatını kurtardın. Bu bir tesadüf değil gibi geliyor bana.”
Kadın hafifçe gülümsedi. “Dedem abartıyor ama… gerçekten minnettarım.”
Jon başını eğdi. “Onur duydum.”
Yaşlı adam bir süre onu inceledi. Sonra doğrudan konuştu:
“Benim erkek varisim yok. Topraklarım, unvanım… hepsi torunuma kalacak. Ama onun yanında güçlü, onurlu bir eş olmasını istiyorum. Bugün seni izledim. Cesaretin, terbiyen ve Harrington kanı… bunlar nadir şeyler.”
Jon ne demek istediğini anlamaya başlamıştı ama inanmak istemiyordu.
Yaşlı lord sözünü tamamladı:
“Eğer torunum da kabul ederse, sizi evlendirmek istiyorum.”
Çadırda sessizlik oldu.
Kadın Jon’a baktı. Gözlerinde korku değil, merak ve sıcaklık vardı.
“Ben karşı değilim,” dedi yumuşakça. “Bugün gerçek bir şövalye gördüm.”
Jon’un dünyası bir anda değişmişti. Fakir bir soyluyken bir anda güçlü bir haneye damat olma ihtimali… Ama daha da şaşırtıcı olan şey şuydu:
Yaşlı lord elini Jon’un zırhına koydu.
“Bunu nereden aldın?”
Jon tüccarı anlattı. Keçilerini sattığını söyledi.
Yaşlı adam kahkaha attı.
“O tüccar benim adamımdı. Keçilerini geri alacaksın. Zırh da sende kalacak. Bu aslında büyükbabanla birlikte savaştığımız yıllardan kalma bir zırh. Senin üstünde olması kader gibi.”
Jon’un gözleri doldu.
Hayatında ilk kez şunu hissetti: Bazen bir insan ailesini kurtarmak için yola çıkar… ve kader ona beklediğinden çok daha fazlasını verir.